We leven in een tijd waarin woorden goedkoop zijn. Zeggen wat je echt gelooft lijkt een prijs te hebben die de meesten niet bereid zijn om te betalen. Terwijl het niet doen op de lange termijn misschien nog wel meer kost.
Je bent niet de enige
In mijn zoektocht naar de betekenis van geloofwaardigheid, sprak ik de afgelopen jaren “succesvolle” ondernemers. Gedreven professionals. Mensen met impact. Bezig met de goede dingen. En toch: steeds weer die knoop in de maag. Dat haperen als men de vraag krijgt ‘wat doe je precies?’ De leegte ondanks alle drukte. Veel activiteit, weinig actie.
Misschien zit jij ook op dat punt.
Ik in ieder geval wel. Na jaren werken aan de geloofwaardigheid van anderen ontdekte ik dat mijn eigen verhaal niet klopte. Ik schreef over authenticiteit terwijl ik zelf een rol speelde. Dus ben ik opnieuw begonnen. Dat proces is nooit af.
Je hebt al drie websites laten maken. Boeken verslonden. Podcasts uitgezeten. Coaches gesproken. Cursussen gevolgd. Maar het blijft voelen als een slecht zittend pak. Spiegels vermijd je het liefst. Je bent een van de velen. En ik ontkom er zelf ook niet aan. Niet voor niets krijg ik de naam van mijn nieuwsbrief en aanstaande boek steeds teruggekaatst:
‘Geloof je het zelf?’
Stel betere vragen
Ik help je niet met nog een nieuwe elevator pitch of een betere USP. Ik help je ontdekken wat er niet klopt aan wat je (over) jezelf vertelt. Want slechte strategie verstopt zich achter grote woorden: missie, visie, waarden. Klinkt mooi, geeft geen richting.
Ik ben afgestudeerd theoloog, met een master in theologie en leiderschap. Inmiddels werk ik al jaren in het bedrijfsleven en de publieke sector. Die combinatie levert iets op. Theologen zijn gewend aan grote vragen zonder pasklare antwoorden. Ze graven naar wat mensen ten diepste drijft, naar de verhalen die we onszelf en elkaar vertellen over waarom we bestaan. Daarom stel ik deze vraag het liefst (en vaak ook in de spiegel): geloof je het zelf?
Dat doe ik met ondernemende mensen. Niet per se ondernemers, wel mensen met beslisbevoegdheid. Gewend om verantwoordelijkheid te nemen en moeilijke keuzes te maken. Vaak eenzaam daarin. Op zoek naar een gelijkwaardige gesprekspartner die de juiste vragen stelt. Over het bestaansrecht van je organisatie. Over de dingen die je niet bespreekt maar wel je keuzes bepalen. Over de kloof tussen wat je zegt te geloven en wat je daadwerkelijk doet.
Jaren geleden ontdekte ik dat mijn roeping niet was om dominee te worden. Ik wilde niet preken, mensen niet vertellen hoe ze hun leven moeten leiden. Wel had ik ergens het verlangen om een Jozef of een Daniël te zijn. Bijbelse figuren die machthebbers bijstonden bij ingrijpende beslissingen. Als adviseurs aan een (seculier) hof, ver verwijderd van mijn oude vertrouwde religieuze bubbel.
Bedrijfsartsen en bedrijfspsychologen zijn gemeengoed. Corporate antropologen zijn aardig ingeburgerd en organisatiefilosofen kom je ook steeds vaker tegen. Bedrijfstheologen nog niet. En zo geschiedde.
Hoe ik graaf
Ik werk met een kader dat ik in de loop van de jaren heb ontwikkeld. De woorden komen uit de religieuze traditie, maar het proces is universeel:
- Confessie — Van het Latijnse confiteri: samen erkennen. Wat durf je hardop toe te geven? Het hoeft geen schuldbelijdenis te zijn, het kan ook voor het eerst onder woorden brengen zijn wat je gelooft. Daar beginnen we.
- Credo — Wat geloof je echt? Niet wat je zou moeten geloven, maar wat je al bewijst met je keuzes. En kunnen we dat vangen in iets wat lijkt op een manifest?
- Codex — Van caudex: boomstam. Houten tabletten waar tekst in gekerfd werd. Welke regels volgen uit je credo? Wat doe je bewust niet? Hoe werkt het door in alles wat je (wel en niet) doet?
- Compositie — Hoe breng je dat samen in taal die klopt, beelden die raken? Hoe ziet dat samenspel eruit en kan het klinken als muziek.
- Contact — Pas dan: hoe vertel je het aan de wereld?
De meeste ondernemers beginnen bij stap vijf. Ik begin liever bij stap één. Dat zet de toon en geeft de lading aan alles wat erna komt. Als het goed is hoef je namelijk niets te verzinnen. Je bent vooral aan het graven naar wat er al diep in je zit.
Waar je wakker van ligt
"Ben ik wel met de juiste dingen bezig?"
Die vraag zit onder alles wat je doet. Je faalt niet. Je voelt dat er meer in zit. Ik herken het. Ik kan dingen mooi verwoorden. Maar waar het vaak aan ontbreekt, is het nakomen van mijn beloftes. Dus graven we samen — naar waarom je doet wat je doet.
"Mijn marketing voelt als een toneelstuk"
Klopt. Je speelt de rol van de professional die je denkt te moeten zijn. Dat deed ik ook. Jaren. We gaan onder die laag kijken. Verwacht geen therapie, wel vragen die je aan het denken zetten.
"Ik weet niet meer wat echt is"
Na jaren 'professioneel' zijn weet je soms niet meer waar je persona eindigt en jijzelf begint. Luie mensen, zoals ik, activeer je met een uitdaging. Dit is de jouwe: waarschijnlijk weet je al wat je te doen hebt, maar is er een verhaal wat je tegenhoudt. Wat is het verhaal en klopt het?.
Hoe ik werk
Intensief. 6-12 weken waarin we graven, schrijven, praten. Geen vooropgezet plan, want ik ken je vraag nog niet. Jij waarschijnlijk ook niet. We stoppen wanneer het klopt. Wanneer je verhaal niet meer voelt als een verhaal, maar als wat waar is.
Ik werk maximaal 24 uur per week. Goed denkwerk heeft tijd nodig om te rijpen. Ik neem weinig klanten aan en werk serieel: een traject tegelijk. Dat betekent soms wachten. Maar het betekent ook dat je mijn volle aandacht krijgt, niet de restjes tussen andere projecten door.
Voor wie is dit?
Niet voor jou als je
Ongebrand Advies
Zoals groene koffiebonen alle potentie in zich hebben maar nog moeten ontdekken welke smaken eruit komen, zo zit jouw unieke verhaal al in je. Het is een kwestie van het juiste brandproces.
Vroeger gaf ik ongevraagd advies. Nu stel ik liever vragen die jou tot eigen inzichten brengen.
Contact
Ik ga je niet overtuigen. Als dit resoneert, weet je het. Als je twijfelt, wacht dan. De mensen die ik het beste help, herkennen zichzelf in deze woorden.
Mail me als je denkt: "Eindelijk iemand die het snapt."
Wat ik leerde van de overheid
Samen met Robin Koster schreef ik Tijd voor vertrouwen — een boek over burgerberaden en de vraag hoe overheden het vertrouwen van inwoners kunnen terugwinnen.
Wat heeft dat met jouw onderneming te maken? Alles. De patronen die ik daar zag — de kloof tussen mooie woorden en daadwerkelijke praktijk, het verschil tussen vertrouwen vragen en vertrouwen verdienen, de moed om verantwoordelijkheid echt uit handen te geven — zie ik terug bij iedere ondernemer die worstelt met geloofwaardigheid.
Vertrouwen bouw je door te doen wat je zegt. Dat geldt voor gemeenten. Dat geldt voor jou.
Benieuwd hoe ik denk?
Zo regelmatig mogelijk publiceer ik een nieuwe brief op Linkedin: ‘Geloof je het zelf?’ Daarin neem ik je mee in mijn zoektocht naar wat geloofwaardigheid eigenlijk is in verschillende lagen: zingeving, strategie en marketing.
Contact
Veelgestelde vragen
Hoe snel kun je starten?
Ik werk met een korte wachtlijst. Meestal kan een eerste gesprek binnen twee weken. Het Scriptorium start zodra er ruimte is. Ik laat je binnen 48 uur weten wat haalbaar is.
Kan mijn collega aansluiten?
Bij retainers kan een collega incidenteel aansluiten. In het Scriptorium plannen we één of twee sessies met een collega als dat het verhaal verdiept; de rest blijft één‑op‑één om de kern te bewaken.
Hoeveel eigen tijd kost dit?
Retainer: naast onze sessies weinig; hoogstens een halfuur tot een uur reflectie.
Scriptorium: twee tot vier uur per week naast de sessie.
Second Opinion: enkel voorbereiding en de sessie zelf.
Doe je ook uitvoering?
Nee. Ik denk mee, schrijf mee aan taal en kaders en geef richting. Voor uitvoering werk ik samen met of verwijs ik door naar specialisten.
Wat als het niet klikt?
We beginnen altijd met een eerste gesprek. Voelt het niet goed, dan starten we niet. Bij retainers is de minimale periode drie maanden; daarna maandelijks opzegbaar.
Hoe kan ik je helpen?
Privacyverklaring